Pierwszym kodem stosowany do programowania robotów był
kod binarny, jest to pozycyjny system liczbowy.
Do zapisu liczb potrzebne są tylko dwie cyfry: 0 i 1, zatem podstawą jest liczba 2.
Ponieważ operowanie kodem binarnym było dość uciążliwe,
przypisano poszczególnym ciągom zerojedynkowym
łatwiejsze do zrozumienia skróty mnemotechniczne.
Tak powstał
język symboliczny, zwany asemblerem. Jest on
uważany za język programowania niskiego poziomu, gdyż
jest bezpośrednio związany z kodami języka maszynowego.
Programowanie w języku asemblera również nie należało do prostych,
wymagało znajomości rejestrów procesora i struktury
pamięci. Poza tym było związane z konkretnym typem
procesora. Wkrótce powstały
języki wysokiego poziomu.
Jednym z pierwszych języków tego typu jest
FORTRAN,
który powstał w 1957 roku i do dziś jest podstawowym
językiem programowania obliczeń naukowych.
Z czasem rozszerzono możliwości języków wysokiego
poziomu, takich jak
BASIC,
PASCAL i
C++ o narzędzia
wizualne
(Rapid Application Development), które znacznie
ułatwiają konstruowanie programu.